Mam na imię Marcin. Kiedyś byłem zdrowym, pełnym sił nastolatkiem. Grałem w piłkę i wspinałem się po drzewach, a dziś balansuję na granicy życia i śmierci. Zdiagnozowano u mnie rzadką genetyczną chorobę Niemmana Picka, jej leczenie jest bardzo drogie i nierefundowane przez NFZ. Miesięczna kuracja jest jedynym lekiem, który hamuje postępy choroby, kosztuje prawie 25,5 tysiąca złotych. Nie wiem co ze mną będzie, ale nie poddam się łatwo. Żyję nadzieją, że będzie lepiej. Pomożesz mi w tej walce?

Hej! Jestem Marcin. Już blisko 30 lat trwa mój pojedynek z niepełnosprawnością. Choruję na dziecięce porażenie mózgowe. Bardzo słabo widzę i oglądam świat z poziomu wózka inwalidzkiego. Gdyby nie rodzice, byłoby ze mną całkiem źle, ale dzięki ich pomocy mogę dzielnie mierzyć się z chorobą. Pomijając porażenie, jestem taki jak wszyscy inni młodzi ludzie: mam pasję, którą jest kibicowanie ulubionym drużynom hokejowym i śledzenie zawodów narciarskich. Moim marzeniem jest zakup sprzętu rehabilitacyjnego, abym mógł ćwiczyć w domu i osiągać coraz większą samodzielność.

Urodziłam się z wadą genetyczną. Wszystkie umiejętności zdobywam znacznie wolniej niż moi rówieśnicy. Mając 6 lat, osiągnęłam poziom rozwoju odpowiedni dla dwulatków. Umiem już samodzielnie chodzić i mówić – choć często słyszę, że moja mowa jest niewyraźna. Dla mnie liczy się to, że mogę porozumiewać się z innymi. Codziennie walczę i pokonuję swoje trudności. Przeszłam kilkanaście ciężkich operacji. Potrzebuję systematycznej rehabilitacji i stałej kontroli wielu lekarzy. Jeśli nie braknie życzliwych ludzi, to mam szansę na szczęśliwe dzieciństwo. Wesprzesz moje leczenie?

Marta urodziła się zespołem Downa, siniczą wadą serca i małopłytkowością. Dzielne maleństwo od pierwszych dni musiało walczyć o życie. Z wadą serca organizm poradził sobie sam. Regresja, a później całkowite ustąpienie wady dało nadzieję, że przed Martą kolejne zwycięstwa. Pozostało uporać się z problemami związanymi z zaburzeniami odporności organizmu, ze wzrokiem i słuchem oraz z tymi, które pojawiają się w miarę rozwoju dziecka.

Nazywam się Marysia. Jestem smutna, bo na początku czerwca 2020 r. lekarze zdiagnozowali u mnie bardzo groźną chorobę – białaczkę limfoblastyczną. Długi czas spędzony w szpitalu podczas chemioterapii był dla mnie ogromnym wyzwaniem. Obecnie jestem pod stałą opieką lekarzy.  Cieszę się, że rozpoczęłam naukę w drugiej klasie.

Witaj, jestem Marysia! Kiedy miałam 7 miesięcy okazało się, że mam nowotwór z