Cześć! Tu Darek. Jestem bardzo ruchliwym i radosnym chłopakiem, który lubi spacery i wycieczki. Bardzo lubię jeździć na wózku, bo nie potrafię chodzić. Choruję od urodzenia i przeszedłem już wiele zabiegów oraz operację. Mam zespół wad wrodzonych. Karmiony jestem sondą żołądkową. Mam założoną stomię i ze względu na słabą nerkę mam założony cewnik. Niestety nie umiem dużo mówić. Potrzebuję ścisłej rehabilitacji, sprzętu ortopedycznego oraz leczenia. Pomożesz?

Zbiórka zakończona.

Hej, to ja Tomek! Choruję na Zespół Aspergera i mam zaburzenia integracji sensorycznej. Systematycznie uczęszczam na specjalną terapię neuropsychologiczną, terapię integracji sensorycznej oraz grupową terapię psychologiczną z treningiem umiejętności społecznych. Najbardziej jednak uwielbiam chodzić na zajęcia z piłki nożnej. W przyszłości chciałbym zostać bramkarzem. Wierzę, że choroba nie przeszkodzi spełnić mojego marzenia. Dziękuję za przekazany 1% podatku!

Cześć wszystkim! Niektórzy z was już mnie poznali. Chciałbym serdecznie podziękować za waszą ogromną pomoc w moim leczeniu. Dobro zawsze wraca, a ja jestem przekonany, że wróci również do was. Dzięki waszemu wsparciu mogę skorzystać z pomocy różnych specjalistów. Ja i moi rodzice bardzo doceniamy waszą hojność i mam nadzieję, że dobro, które od was otrzymujemy, będzie trwać. Bez waszej pomocy nie bylibyśmy w stanie sprostać kosztom dalszego mojego leczenia. Dziękujemy z całego serca!

Mam na imię Zosia. Mam fajną rodzinkę i wielu przyjaciół. Marzę, żeby kiedyś zagrać w filmie lub w teatrze, a jeszcze bardziej, żeby wyzdrowieć. Choruję na epilepsję, mam problem z przykurczami ścięgien i z kręgosłupem, który się krzywi. Mama martwi się, że często łapię różne inne choroby. Oprócz moich problemów, mam też kilka talentów: łatwo uczę się języków obcych i bardzo szybko zapamiętuję teksty. To powinno przydać się, jeśli kiedyś uda mi się zostać aktorką. Byłoby super, gdybym mogła w domu korzystać ze sprzętu potrzebnego do codziennej rehabilitacji. Pomożesz?

Witaj! Mam na imię Joanna. Jestem mamą małego Kubusia i mocno wierzę w ludzi, chociaż mam we wspomnieniach coś, co bardzo boli: zostałam pobita. Trafiłam do szpitala z poważnymi urazami mózgu. Ich skutkiem jest niedowład połowy ciała. Musiałam przerwać studia pielęgniarskie i zawalczyć o własne zdrowie i życie. Ufam, że uda mi się odzyskać sprawność. Już samodzielnie chodzę, choć moim krokom jeszcze daleko do doskonałości. Chciałabym skończyć studia i być najlepszą mamą na świecie dla mojego Kuby. Jedyną szansą na spełnienie moich marzeń jest żmudna, kosztowna rehabilitacja.