Jesteśmy siostrami i oboje cierpimy na Zespół Battena. Choroba okazała się być silniejsza i zabrała nam prawie wszystkie czynności życiowe: chodzenie, widzenie, mówienie. Jesteśmy dziećmi leżącymi, karmione przez Peg, wymagamy częstego odsysania i mamy zakładane pieluchy. Nasi rodzice opiekują się nami najlepiej jak potrafią, a to wiąże się z ogromnymi kosztami. Dlatego bardzo prosimy o wsparcie.

Mam na imię Bogusław. W wieku 16 lat wykryto u mnie guza móżdżku. Przeszedłem poważną operacje, która uratowała mi życie, ale jednocześnie całkowicie je odmieniła. Od tego momentu walczę o powrót do sprawności. Mam niedowład lewej strony ciała, problemy z mową, jedzeniem i co dla mnie najważniejsze – z chodzeniem. Pomimo wszystkich przeciwności, z optymizmem patrzę w przyszłość. Wierzę, że kiedyś odzyskam radość życia i samodzielność. Wiem, że przede mną jeszcze bardzo długa droga i intensywna rehabilitacja, niestety bardzo kosztowna. Pomożesz?

Część! Jestem Igor. Urodziłem się w 32. tygodniu ciąży, a moja waga wynosiła zaledwie 1670g. Moje problemy zaczęły się już w brzuchu mamy, bo lekarze stwierdzili bezwodzie i przedwczesne odpływanie płynu owodniowego. Właściwie nikt nie dawał mi szans na przeżycie, a po narodzinach wymagałem natychmiastowej resuscytacji oddechowej. Dodatkowo przebyłem zapalenie płuc wywołane gronkowce oraz inne infekcje i musiałem się poddać operacji niedrożnego przewodu tętniczego. Teraz czeka mnie operacja zwichniętych bioder, a potem ciężka i kosztowna rehabilitacja. Pomożesz?

Cześć,

od ponad 13 lat zmagam się z nerczycą, czyli kłębuszkowym zapaleniem nerek. Mój organizm wydala za dużo białka oraz zatrzymuje za dużo sodu, przez co w moim ciele gromadzi się zbyt dużo wody. Obrzęki, opuchlizna, osłabienie, zatrzymywanie się moczu – już zdążyłem przyzwyczaić się do tych dolegliwości… Ale tak bardzo, bardzo chciałabym żyć i funkcjonować, jak moi rówieśnicy. Rodzice robią co w ich mocy, aby przychylić mi radości i zniwelować ból, ale bez Waszej pomocy nie dadzą rady sfinansować mojego leczenia. Pomożesz?

Witaj! Mam na imię Przemek. Od 2008 r. robię wszystko, aby wstać z wózka inwalidzkiego. Robię wszystko – to znaczy nie tylko marzę o osiągnięciu celu, ale ciężko pracuję, aby ten cel osiągnąć. Jestem niepełnosprawny w wyniku wypadku. Podczas jazdy na rowerze potrącił mnie samochód. Rokowania lekarzy były fatalne. Żyję wbrew temu. Mam coraz mocniejsze mięśnie rąk i samodzielnie siedzę, choć uprzedzano, że mogę nigdy nie opuścić łóżka. Dzięki poświęceniu rodziców i pomocy życzliwych ludzi leczę się i rehabilituję. To moja jedyna szansa.